معافیت مالیاتی شرکت‌های مستقر در پارک‌های علم و فناوری:
تحلیل حقوقی، رویه قضایی و پیامدهای مدیریتی بند حمایتی 2 از
کتاب«۱۱۰ حمایت» از موسسات و شرکت های دانش بنیان
چکیده
پارک‌های علم و فناوری به‌عنوان یکی از ارکان اصلی زیست‌بوم نوآوری ایران، از دو نظام معافیت مالیاتی متمایز بهره‌مندند: نخست، معافیت مالیات بر درآمد واحدهای فناور مستقر در پارک‌ها موضوع ماده (۹) قانون حمایت از شرکت‌ها و مؤسسات دانش‌بنیان (۱۳۸۹) که مزایای مناطق آزاد را برای این واحدها پیش‌بینی کرده است؛ دوم، معافیت مالیات بر حقوق کارکنان شاغل در پارک‌ها موضوع بند (ج) ماده (۸) قانون جهش تولید دانش‌بنیان (۱۴۰۱). بند 2 کتاب «صد و ده حمایت از شرکت‌ها و مؤسسات دانش‌بنیان» به‌طور اختصاصی به تبیین سازوکار معافیت نخست اختصاص یافته است. این مقاله با روش توصیفی تحلیلی و با تکیه بر منابع کتابخانه‌ای، اسناد قانونی، رویه قضایی و تحلیل‌های مدیریتی، به بررسی ابعاد حقوقی، رویه اجرایی و پیامدهای کسب‌وکاری این معافیت می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که هرچند این معافیت از حیث فرآیندی ساده‌تر از معافیت ماده (۳) است و نیاز به تأیید دبیرخانه کارگروه ندارد، اما در عمل با چالش‌هایی نظیر ابهام در دامنه شمول مکانی، تعارض رویه‌های استانی و عدم تطابق با واقعیت‌های امروز زیست‌بوم فناوری (به‌ویژه فعالیت‌های برخط) روبه‌روست. رأی شماره ۲۰۱ ۱۵ شورای عالی مالیاتی مورخ 09/12/1404 و دادنامه شماره ۱۴۰۱۰۹۹۷۰۹۰۵۸۱۰۱۰۶ مورخ 16/01/1401 هیأت عمومی دیوان عدالت اداری، رویکردی مبتنی بر «محل انجام فعالیت» را تثبیت کرده‌اند. مقاله پیشنهاد می‌کند که دستورالعمل تفسیری واحد از سوی معاونت علمی تدوین شود و اصلاحات لازم در متن ماده (۹) برای تطبیق با واقعیت‌های امروز زیست‌بوم فناوری انجام گیرد.
مطالعه کامل مطلب از طریق لینک زیر…
